نامه به آنیموس بیرون❤

کنار تو میشود رها خندید، میشود ساده احمق بود و نترسید از قضاوت. کنارت میشود همهی آنچه که

بشر آرامشصدایش میزند را یکجا داشت، با این همه گاهی که تمام زندگی مرا دربر گرفته است، یک حیرانی

مثل بغض میآید و میچسبد زیر گلویم. خودم را سرزنش میکنم مگر آدم از زندگیاش چه میخواهد که این

همه به خواستن حریص است؟ و این تمام آن جهانبینی مضحکی است که در درکش سالهاست عاجز ماندم.

میدانی؟ امشب اگر خسته نبودم حتما خودم را از یک جای این خانه حلقآویز میکردم تا ثابت کنم طبل

توخالیِ قدرت فهم زندگی وقتی نگاه خیرهات به نمیدانم کجاها گره خرده باشد گاهی از افسردگی هم

بیشتر قربانی میدهد. هرچند که بار زندگی را از شانه زمین گذاشتن اضافهکاری محض است. مثل اینکه

از خستگی بخواهی به خستگی عمیقتری پناه ببری.

+ برود بچسبد به آن پُست سه سال پیش فیسبوکش که یک وقتها نمیدانی چطور میشود که اینطور

میشود.