خشم و هیاهو

کل خشم و هیاهو از کارگردانی و بازی و فیلمنامه گرفته تا نوع گفتار و روایت و موسیقی متن،حتی یک درصد هم نزدیک به معیاری نبود که بشه بهش لقب فیلم مورد علاقه رو داد، یا زد روی شونهی همراه که هی پسر بیا بازم ببینیمش! با این همه دم هومن سیدی گرم بخاطر بیان سوژهی نابش در قالب یک فضای متفاوت بین سینمایی که دیدش به موضوع خیانت یک بُعدی. خشم و هیاهو وحشیانه یک جریان حقیقی رو به تصویر کشیده بود و زیرپوستی هم طعنهای به هزاران هزار اعدام بیگناهی که توی این مملکت صورت میگیره زد. راضیم ازش بخاطر این دغدغهی متفاوت.