شاید این تصویر شاید هم نه

شاید وسط این وانفسای پس قرار از من چه کاری بربیاد تو این زندگی بهترین تصمیم این بود که بیهوا پیام بدم به میثم کافهچی و بهش بگم که میخوام تمام روز بایستم ظرف بشورم، به زندگیم فکر کنم و زیرلب صد دور با فرهاد بخونم: زمان در من خواهد مُرد و من بر زمان خواهم خفت...زمان در من خواهد مُرد و من بر زمان خواهم خفت..

اینجا بیشتر شبیه یکی از پناهگاههای کشف شدهی انسانهای اولیهست که سالها روح مست سرگردون یک آدم به مرگ نشسته میاد و چندکلام رقص کنان دور آتیش برای خودش حرف میزنه و میره. گاهی یادم میره حضور غیر فیزیکی از گسترهی حقیقت خارج نیست و مرسی که با همهی اینها تا از حقیقت غیر فیزیکیم فاصله میگیرم جویای احوال میشید. :)

عادی میشه...عادی میشم..