هرکجای مُحرم که انگشت بگذارم، زخمهای سرزمینم از نفرین مادرانش، چرکین میشود.

بلند شدن صدای سنج و طبل از حالا یعنی هر روز که به مُحرم نزدیکتر شویم

من از هراس انعکاس سایههای سیاه در شیشهی پنجرهی اتاق بیشتر به پناهِ آغوشت

مَحرم میشوم.