این روزا

هرصبح اشمیت جدید رو توی کیفم میچپونم، مثل احمقا خیابون ولیعصر رو تا نیایش پیاده میرم اونسر

شهر که قبل دیدنش روی دور دستترین چمنای ملت بشینم به دود کردن آخرین ذخائر ماه مهرم،بعد غروب

از همون مسیر خسته و درموندهتر برگردم خونه و نیشم رو برای مامانم که تمام وجودش شدهغر زدن از سر

نگرانی باز کنم و بگم چیزی نیست عادی میشم، عادی میشه.