پیشنهاد

میتونم بگم یکی از درخشانترین نوشتههای اشمیت بود.

تا صفحهی سیزده همه چیز به طنز و شوخی میگذشت جوری که با خودم گفتم

اگر ایران بود میتونست روی دست خیلی از به اصطلاح طنزنویسهامون بلند بشه

و خروار خروار سریال و فیلم و برنامه سرگرمی بنویسه.

بعد رفته رفته همه چیز جدی شد و رنگ کشمکشهای دو پرسوناژهی معمول اشمیت

رو گرفت که به نوعی امضای اصیلش پای نوشتهها به حساب میاد.

متاسفانه از حوصلم خارج بیشتر از این درمورد چیزی مثل سابق بنویسم :))