به افتخار همه احمقهای سرزمین قصه

چند شب پیش اسپریچ حرف خوبی زد که گفت فیلم و سریال (و من شخصا کتاب رو هم از همین تریبون اضافه میکنم) هرچی شخصیتهاش احمقتر، دوست داشتنیتر. همهی ما بسته به جهانبینی خودمون که تا حد زیادی تاثیر گرفته از جنسیت، سن و سال ماست، ممکن با صدای طرف ارتباط بگیریم یا با اکت و میمیک صورت و معیارهای ظاهری (فاقد استعداد) ممکن دلیل ارتباط گرفتن درکلام و نوع بیان یا فضا سازی شکل بگیره، بعضیها به بدمن قصه افتخار کنن و بعضیها کلاسیکوار ابرقهرمان انسانیت رو، اما همهی ما با خروارها تفاوت سلیقهای بیبروبرگرد از حضور کاراکترهای احمق در قصهها لذت میبریم و این حضور فروتنانهی اونها در حاشیه باعث خشنودی مخاطب هاست. به تسریع روند پیشروی قصه در مقایسه با کاراکترهای اصلی بیشتر کمک میرسونن، درست شبیه یک اهرم، یا وزنههای کوچیک تعادل روی ترازو (پیشتر هم اینجا نوشته بودم) توی همهی مدیومهای آثار نمایشی همیشه چند کاراکتر احمق وجود داره که میشه گفت پشت این پردهی جادویی بیشتر از باقی کاراکترهای محبوب براشون کف میزنیم و سوت میکشیم.