ایمان دارم که تاریخ همیشه تکرار میشود یعنی بعضی وقتها فکر میکنم ما آدمها توی نوشتههای قدیمی خودمان داریم هی تکرار میشویم، مثل این نوشته که درست 27 سپتامبر نوشتم و امروز دوباره در خودم تکرار شدم

شاید شما هم شنیده باشید که مَردها در گذر تاریخ آنقدر خفن بودند که همیشه زن را به نوعی الههی آب میدانستند

و به خودشان اجازهی کوزه بر سر نهادن و آب از سر چشمه آوردن را نمیدادند که یک وقت بیحرمتی به ذات اقدس

آب نشود(ابدا هم به ذهنتان راه ندهید که این تقدسگرایی مردهای خفنِ تاریخ از سرفراخی بوده و نه چیز دیگری)

هنوز هم در بسیاری از خانهها این تقدس گرایی حاکم است، منتها از کوزه بر سر نهادن و از سرچشمه آب آوردن به:

قربون دستات برم، حالا که آشپزخونهای اگر زحمت نیست یه لیوان برام بیار! تغییر کاربری داده است. با این همه منی

که از کارهای خانه فراریم هنوز هم خودم را در هیئت الههی کچلِ آب میبینم و عاشق انجام دادن امورات آبکیِ خانه

هستم! از صبح باد پاییزی و تهران چفت آغوش هم، مدام در پیچ و تاب معاشقه هستند.

دو سبد لباسِ رنگ و وارنگ را توی لگن مسی مُچ زدم، وسطِ عشقبازی باد و تهران، مثل یک ربالنوع متشخص با

پاچههای شلوارِ تا زانو تا زده شده و پیراهن سفید مردانهای که دکمههایش را نبستهام، گیسهای نداشتهام را رها

کردم میان دستهای باد….

Posted on sep 2015